Boijmans TV aflevering 3. Verboden af te beelden

Paaldans Academie

Bregje van der Laar leidt in deze aflevering een groep studentes rond van de Paaldans Academie aan de Schieweg in Rotterdam.

Flirten met de werkelijkheid

Ewoud van Rijn (Den Haag, 1967) woont en werkt in Rotterdam. Zijn tekeningen zijn combinaties van herkenbare elementen en fantasieën. Daarnaast maakt hij vaak combinaties van beeld en taal. Minutieus uitgewerkt en in één kleurtoon tekent Van Rijn een sprookjesbeeld van de toekomst van de beeldende kunst. Inspirerende muzen in de gedaante van een triomferende nimf, kunstenaars als gestorvenen: wie niet oppast verdwaalt in deze fantasierijke wereld, waarin telkens nieuwe details zijn te ontdekken.  In 2008 vond in Museum Boijmans Van Beuningen een tentoonstelling met het werk van Van Rijn plaats met de titel ‘Through Hell & High Water’.

Dick Matena

Dick Matena (Den Haag 1943) is een Nederlandse tekenaar die via de Toonder Studio (Tom Poes) en de Nederlandse jeugdstripbladen Pep en Eppo (De Argonautjes, Ridder Roodhart, Storm) betrokken raakt bij een ambitieus project: het in stripvorm gieten van bekende romans uit de literatuurgeschiedenis. Zo maakte Matena stripversies van Dick Trom, Pietje Bell en Dickens’ Christmas Carol, maar ook van De Avonden van Gerard Reve en Kort Amerikaans van Jan Wolkers. In 2009 maakte hij een stripverhaal van De Komiek, een cabaretvoorstelling van Freek de Jonge.

Lo Hartog van Banda

Lo Hartog van Banda (1916-2006) staat samen met Marten Toonder aan de wieg van de Nederlandse strip. Hij werkte van 1952 tot 1965 in de Toonder Studio (o.a. aan Baron van Tast en Bommel) en kwam daarna bij het jeugdtijdschrift Pep. Voor de NOS televisie maakte hij Ti Ta Tovenaar en de Berenboot.

Robert Combas

Robert Combas (Lyon 1957) woont en werkt in Parijs.
Hij heeft een eigen site en op het internet zijn veel afbeeldingen van zijn werk en enkele video’s over Combas te vinden.

In de collectie van Museum Boijmans Van Beuningen bevinden zich 6 schilderijen en 1 collage van Robert Combas:
1. Portrait du Marc Durand, 1981
2. Frutaliba Navelinas, 1981
3. Bataille, 1982
4. Catherine ma choune, 1982
5. L’homme au casque casquette, 1982
6. Portrait de tuer, 1982
7. Fernand Zop, 1982

Keith Haring

Keith Haring (1958-1990) was een van de drijvende krachten achter het alternatieve kunstenaarscircuit in New York aan het begin van de jaren tachtig. Samen met andere kunstenaars - graffiti spuiters, musici en performance kunstenaars - bracht Haring de kunst vanuit het tamelijk gesloten circuit van musea en galerieën naar de straat en het nachtleven in. Haring is met name bekend geworden door de subway drawings, die hij tussen 1980 en 1985 met wit krijt tekende op de ongebruikte zwarte reclameborden in het New Yorkse metrostelsel. Dat hij exposeerde op prestigieuze tentoonstellingen als Dokumenta 7, weerhield hem er niet van in Soho een Pop Shop te openen, een winkeltje waarin T-shirts, buttons en andere snuisterijen bedrukt met zijn tekeningen werden verkocht. Haring was actief in allerlei samenwerkingsprojecten en gaf workshops aan kinderen, o.a. in 1986 in het Stedelijk Museum in Amsterdam.
Amsterdam heeft ook nog een muurschildering in de openbare ruimte van Keith Haring.

Een spiegelbeeld zegt meer dan 1000 woorden

Verboden af te beelden. Deze titel maakt nieuwsgierig. De surrealistische schilder Magritte (Lessen, 1898 – Schaarbeek, 1967) zocht naar het onverwachte in dagelijkse dingen en speelde zo met het verwachtingspatroon van de toeschouwer. De schilder heeft geen onvoorstelbaar droombeeld geschilderd, maar een beeld dat vraagtekens zet bij wat werkelijk is - en wat werkelijk lijkt. Ook dit spiegelbeeld blijft fascineren. Want hoe zit het nou precies? We zien de excentrieke rijke Engelsman Edward James. Maar kijkt hij in de spiegel, of is het een schilderij waar hij voor staat? De spiegeling van het boek op de schouw duidt op het eerste. Tegelijkertijd wordt de man verdubbeld in plaats van gespiegeld, dus het ding is geen spiegel. Dat is het in werkelijkheid natuurlijk ook niet, want het is een geschilderde spiegel, een schilderij. En een schilderij is een ding dat de wereld toont zoals de schilder wenst dat ze gezien wordt.

Edward James

Edward James (1907-1984) is geboren op het landgoed West Dean in Sussex. Hij was de jongste van de vijf kinderen van Evelyn Forbes en haar enige zoon. Evelyn Forbes was de onechte dochter van de prins van Wales en een society beauty die volgens haar zoon eigenlijk niet van kinderen hield. De vader van Edward James, William Dodge James, verdiende fortuinen in de houtindustrie en de Amerikaanse spoorwegen, maar was altijd op reis.
Van jongs af aan wilde Edward schrijver worden. Op zijn grafsteen staat: ’poet’, dichter. James verzamelde en steunde de surrealisten in de jaren dertig. Zijn hele leven leefde hij in een deels door hemzelf, deels door anderen geschapen fantasiewereld. Er is een documentaire gemaakt over zijn levenswerk, de beeldentuin Las Pozas in Mexico getiteld: Edward James. Builder of Dreams.

Jeroen Bosch

Jeroen Bosch (circa 1450-1516) was al tijdens zijn leven een gevierd kunstenaar, schepper van duivels. Zijn voorstellingen worden wel ‘fantastisch’ genoemd, maar Bosch keek met een scherp en kritisch oog naar de werkelijkheid om zich heen. Bosch stelde mistoestanden en de bijbehorende helse straffen op een ongebruikelijk directe manier aan de kaak. Toch zijn de kleine sculptuurtjes naar dergelijke gruwelijke voorstellingen op zijn schilderijen tamelijk gewild. In maart 2007 werd in zijn geboortestad Den Bosch het Jheronimus Bosch Art Center opgericht.

Mike Redman

Mike Redman (1978) is een multidisciplinair kunstenaar en autodidact. Hij is verantwoordelijk voor de muziek bij Boijmans TV en voor een deel voor de montage. Redman was onlangs ook betrokken bij de special make-up van zangeres Anouk op de voorkant van haar album For Bitter or Worse.
Al op jonge leeftijd wist Redman wat hij wilde. Op school kon hij zijn creativiteit niet kwijt en zo experimenteerde hij tijdens de vakanties met muziek en video. Zijn eerste video, die hij maakte toen hij veertien was, leverde hem veel publiciteit op en een baantje bij de gerenommeerde Rotterdamse special effects studio Atelier Didden.
Na deze belangrijke periode concentreerde Redman zich op de productie van videoclips, televisieprogramma's en documentaires. Zijn stijl is eenvoudig en direct. In 2002 maakte hij Walkmen, de eerste Nederlandse documentaire over de ontwikkeling van de Hip Hop in Nederland.
Redman ontwikkelde zich ook op het gebied van muziek. Hij maakte tientallen internationale producties en richtte een onafhankelijk platenlabel op: Redrum Recordz. Nu reist hij de wereld over met diverse muzikale projecten. Onlangs maakte hij Anagram, een documentaire over beeldend kunstenaar Diet Wiegman, waarin al zijn talenten samen komen. Anagram werd in Los Angeles bekroond als de beste kunstdocumentaire.